Przejdź do treści

Stare Bazuny

Mrągowo

Stare Bazuny

Jerzy Ciszewski13 lutego 2023 · 4 min czytania

Linia Życie Teraz, wpis 2 z 19Stare Bazuny

Od czasu do czasu, stare Bazuny (osobnicy, którzy przeszli przez klub Baza Mrągowo) i Szkołę Mistrzostwa Sportowego w Mrągowie zbierają się na fejsie i „mamroczą”, że wtedy to były czasy ... A dziś Panie ... itd. Ja zaliczyłem tam klasę trzecią, klasę czwartą oraz zdałem maturę. Razem z Murzynem, Królikiem i Czubem byliśmy pierwszym maturalnym rocznikiem tej szkoły.

Ponieważ miałem klasę mistrzowską, bez egzaminu wstępnego zostałem przyjęty w poczet studentów Akademii Wychowania Fizycznego w Gdańsku. A były to czasy, gdy męska młodzież musiała się załapać na jakiekolwiek studia, bo jeśli się nie załapała, to zawijali do wojska na dwa lata do służby. Ale nie narzekam, że skończyłem AWF. Nie wiem, jak dziś, ale wtedy była to bardzo fajna szkoła, choć niech się nikomu nie wydaje, że tam się nic nie robiło. Było dokładnie odwrotnie.

Wracając do spraw mrągowskich. Nazwijmy to, z osobistych powodów, chciałem zwiać z Wawy. Już ze wszystkich możliwych ogólniaków mnie wyrzucili. Kłaniam się pięknie nieistniejącemu już Liceum Świętego Augustyna.

Akurat wtedy Józef Jaszczur Nowicki otworzył szkołę mistrzostwa sportowego w Mrągowie. Ja byłem tak circa po drugiej klasie ogólniaka - co to by nie znaczyło. Byłem w żeglarstwie regatowym nikim. Raptem raz udało mi się zdobyć tytuł wicemistrza Warszawy w OK Dinghy. ... tak kuło, że tylko dwie łódki dopłynęły do mety. Zresztą, mało brakowało, bym się wtedy utopił. Other story ...

W Mrągowie trafiłem do internatu, to chyba była ulica Warszawska. Numeru nie pamiętam. Dyrektorem był niejaki „szwadek”. Udawał Niemca. Chodziło mu o świadka, że niby na nasze, wszystkie młodociane występki, ma szwadka. Dobra, nieważne.

Do Bazy Mrągowo musieliśmy chodzić ze dwadzieścia lub trzydzieści minut. Z powrotem było tyle samo.

Czasami, po drodze czyhały na nas pułapki. Bo miejscowym laskom z ogólniaka bardziej my się podobaliśmy niż rdzenni. My z warszawki, czyli Biały, Wilk, Małpidrążek Kozioł i ja byliśmy celami. Trzeba się było z nimi walić na piąchy. Kiedyś dokładnie na środku tej ulicy Warszawskiej. Raz, jednego z napastników, wrzuciłem przez szklaną witrynę, do środka sklepu z ciuchami. Potem z tyłu dostałem w łeb od innego i film na moment mi się urwał. Był niezły dym. Tamtych było więcej niż nas. Zostaliśmy uratowani przez innego, lokalnego kolegę, który zrzucił ze stóp drewniaki i trzema szybkimi ciosami powalił dwóch = było pozamiatane.

Najważniejsze w tym wszystkim było to, że ogarniał nas Józef Jaszczur Nowicki, szef Bazy Mrągowo. Człowiek, który spowodował, że większość z nas wyszła na ludzi. Powinni mu postawić wielki pomnik w Mrągowie. A tak naprawdę w Polsce. Dżozef łaził po mrągowskich uliczkach. Szukał zaniedbanych dzieci. Brał je za wszarz i prowadził do Bazy. Tam karmił, ubierał, dawał jakąś łódkę i kazał żeglować. Osobiście i instytucjonalnie ratował ciała, dusze i przyszłość małych ludzi.

Tak - był surowy, a my baliśmy się Józefa. Stał w bramie do bazy razem ze swoim kundlem (nie pamiętam, jak ten pies się nazywał. Darek mi w międzyczasie podpowiedział, że ten pies nazywał się Baltazar). Dżozef miał czapkę z daszkiem, cały czas palił extra mocne i liczył nas, kto przyszedł na trening, a kto nie. Komu dać 50 konewek, a komu 100 taczek. Taka waluta obowiązywała w Bazie Mrągowo! A jeszcze betonowe bloczki były w pakiecie.

Józef któregoś dnia pojechał do Ministerstwa Edukacji po forsę. Jak zwykle wziął ze sobą parę kilo wędzonego węgorza. W tamtych czasach węgorz to był węgorz. Tłusty, gruby. Ryby zapakowane były luźno w szary papier. Wyleciały mu spod pachy i spadły na marmurowe schody. Personel ministerstwa, który to widział, rzucił się do pomocy, by łapać ryby; a one po schodach zjeżdżały w dół.

Za ekstra forsę wyżebraną i przekupioną węgorzami, z ministerstwa, Dżozef kupował sprzęt z najwyższej światowej półki Parkery, Vanguardy; sory, nie pamiętam, w jakiej kolejności. W tamtych czasach były to topowe łódki w klasie 470. Lepszy, a może porównywalny sprzęt mieli tylko chopaki z Yachtklubu Stoczni Gdańskiej. No i kadra Polski seniorów, nasi idole - Kania i Wróbel.

Murzyn załapał się na Parkera, a ja siłą rzeczy z nim. Może kiedyś, jak jeszcze będę miał siłę, opiszę to.

Np. Puchar Gdańska jak waliło 9 w skali Beauforta. W porcie w Górkach Zachodnich jacyś Czesi trzy razy wyjebali się w porcie. Nie wyszli na morze. My tak, bo byliśmy kompletnie pierdolnięci. 8 czy 9 B na Bałtyku, klękajcie narody. Byliśmy z Bazy, nie braliśmy jeńców. Jeszcze w swojej bezczelności na pełnym, spinakera stawialiśmy. Fał spinakera wyrwał knagę. Naszemu koledze finiście z Poznania wyłamało maszt z gniazda. Znaleźli go na brzegu, jakieś trzy, cztery kilometry od portu, zemdlałego.

Wtedy żeglowałem, chyba to było we Władku, nie pamiętam, co to były za regaty; jak znowu waliło osiem B. W jednym, ostatnim dniu, zrobili trzy biegi, aby zaliczyć regaty. Wcześniej nie dało rady puszczać biegów, bo waliło dziesięć B.

W czasie ostatniego biegu, mało co nie wyrzuciłem spinakerbomu z łódki, bo już byłem prawie do dna dojechany; zamiast podać go Murzynowi, rzuciłem. Na szczęście go złapał. Murzyn również ledwo na oczy widział - był sterany, a ja jeszcze bardziej.

Ale co tam, również spinakera stawialiśmy. Jazda po krawędzi. W wodzie wyłącznie końcówka płetwy sterowej, może z pięć centymetrów, nie więcej tego naszego zestawu. Reszta wściekle frunie. Jakbyś, pomiędzy stokami górskimi, myśliwcem leciał na zbity łeb ...

Tamtej Bazy już nie ma. Józefa już nie ma.

To my, chyba ze świadectwami zdania z trzeciej do czwartej klasy (?) Bo tu jeszcze Wilk i Biały stoją po prawo. Patrząc dalej w lewo Czub, Murzyn, Bolczak czyli ja oraz Królik 

Autor Jerzy Ciszewski Jerzy Ciszewski Jeden z pierwszych PR-owców w Polsce. Maluje, pisze, wraca do Japonii. Z pracowni #crazyfishes #crazyfishes 60 × 60 cm · 2 000 zł

Dalej na linii Życie

Komentarze

Nikt jeszcze nie skomentował tego wpisu. Pierwszy komentarz może być Twój.

Napisz komentarz