Fotografia oraz żagle - na początku w postaci łódek regatowych, a później windsurfingu są obecne w moim życiu praktycznie od początku tegoż.
Jeśli chodzi o fotografię, moje działania sięgają czasów czarno-białych filmów HL, produkowanych przez firmę Foton na warszawskiej Woli. O uczeniu się manualnego nastawiania światła, przysłony, czułości filmów, o ostrości nie wspominając. Gdzieś na początku ruski zenit, później średni format w postaci Pentacona SIX TL.
Windsurfing pamiętam, gdy bomy były aluminiowe bez żadnej owijki. Linki trapezowe, pasy trapezowe, footstrapy nie zostały jeszcze wymyślone. I wszyscy ci, którzy (w naszym przypadku) starali się wejść w ślizg, na wodach Zalewu Zegrzyńskiego, przy pomocy deski wyprodukowanej w Augustowie, oceniani byli jako kompletni wariaci. To były lata osiemdziesiąte i dziewięćdziesiąte. Końcówka komuny, delikatny zarys czasów wolności, cokolwiek byśmy na ten temat dziś nie uważali.
Teraz wszystko jest nowoczesne, dostępne, można powiedzieć - społecznie wymagalne. Dotyczy to również wszelkiego rodzaju desek windsurfingowych, kitów, skrzydeł

Lata temu, circa połowa lat dziewięćdziesiątych. Szutrowa droga z Kattavii do Prasonisi, knajpa u Luisa, nasze wspólne wyjazdy na deskę. W tamtych latach nie było jeszcze wypożyczalni, trzeba było targać z Polski własny sprzęt. Wyobraźcie sobie te wielkie pokrowce na deski, maszt, żagle i bomy. Dziesiątki kilogramów na grzbiecie. Wtedy w Grecji nie było jeszcze waluty euro - nie ma co gadać, wszystko było dużo tańsze i w miarę osiągalne.
Po dłuższej przerwie, drobne kilkanaście lat, trafiłem do Prasonisi na Rhodos, do którego kiedyś przyjeżdżałem popływać na desce po cztery/pięć razy w roku. Na dobrą sprawę wszystko jest to samo - nie do końca, ale powiedzmy, że tak jest.
Nie pływałem, bo mam kontuzję ręki, moja córka pływała pod okiem instruktorów z bazy „Wind4Fun”, zawiadywanej przez Młodego (choć on nie jest już taki młody jak był kiedyś; ale nie ma co się czepiać - ja też już nie wyglądam i nie jestem młody). Na szczęście dla siebie i świata robiłem zdjęcia. Miałem i mam z tego - podczas oglądania ich - niezłą radochę. Tak jak kiedyś = voila!












fot. Jerzy Ciszewski




Jerzy Ciszewski
Jeden z pierwszych PR-owców w Polsce. Maluje, pisze, wraca do Japonii.
Z pracowni
#lostcity
130 × 100 cm · 10 000 zł
Dalej na linii Podróże
Czy pieprznąć wszystko i wyjechać do Kyoto?
Czy warto zamieszkać w Japonii na stałe: głosy z facebookowej grupy podróżników o pracy, mobbingu, języku i samotności obcokrajowca.
Kiedy pojechać do Japonii?
Kiedy jechać do Japonii: gdy są czas i pieniądze, a za pierwszym razem najlepiej wiosną, w porze kwitnienia wiśni.
Japonia po ciemku
Japonia nocą: uliczny grill z wagyu w Osace, burza na Fuji, bazarek w Ueno, Kioto oraz ulubiona knajpa i hotel przy lotnisku w Naricie.
Komentarze
Nikt jeszcze nie skomentował tego wpisu. Pierwszy komentarz może być Twój.
Napisz komentarz