Będąc pod koniec stycznia 2024 w Japonii, nie omieszkałem kończyć tej podróży w Narita, mieście niedaleko lotniska o takiej samej nazwie, miejscu, gdzie jest jedna z najpiękniejszych świątyń w Japonii. Mieście, gdzie podają najlepsze węgorze z grilla, gdzie w kwietniu każdego roku organizowany jest festiwal bębnów, ściągający najlepsze, mniejsze lub większe, zespoły z całego kraju. Gdzie panuje atmosfera spokoju, odpoczynku, skupienia.
Miasto Narita, raptem rzut beretem od lotniska, z którego wszyscy, co sekundę temu przylecieli, gonią od razu do Tokio lub gdzieś dalej; wsiadają do samolotu, aby wrócić do siebie do kraju.
Z jakiegoś powodu, dość mało turystów, a może ci bardziej dogłębni, wiedzą, że warto ze dwa/trzy dni poświęcić na to urokliwe miejsce, które nazywa się Narita. Na świątynię, na spacer po uliczce Omotesando liczącej sobie circa 800 metrów, choć niektórzy podają, że około kilometra; na zajrzenie do różnych sklepików, mniej lub bardziej wypasionych sklepików, przekąsić kawałek węgorzyka, a może też i podlać go kroplą sake. Pogapić się na startujące i lądujące samoloty, które dobrze widać z tej uliczki. Na przepływające fale ludzi.
Ale, ale... poprzedniego dnia, wracając do hotelu APA, który ten akurat jest poniżej prywatnej linii kolejowej Keisei - po drugiej stronie głównego placyku, jest dworzec państwowego JR, poczułem bardzo szlachetny zapach dymu z ogniska. Naprawdę trudno było podejrzewać, że w centrum małego, ale zawsze miasta, ktoś rozpalił sobie palenisko.
Zwabiony podszedłem. Okazało się, że przy krawężniku stanęła maleńka, typowa ciężaróweczka. Takie ciężarówkowe bejbi. Oni w Japonii bardzo dobrze znają się na takich samochodzikach.
W każdym razie, na pace, na płytach kamiennych, ustawiona mała beczka z wyciętym miejscem na małe palenisko. Na jej górze, metalowa kratka, będąca stanowiskiem do pieczenia jedzenia. W tym przypadku, batatów opakowanych w folię aluminiową. Ponieważ robiłem tym chłopakom zdjęcia, poczęstowali mnie jednym kartofelkiem; dalej zajmowali się swoim biznesem.
Godzina była jakaś 22. z haczykiem, można zaryzykować twierdzenie, że zastawili pachnącą pułapkę na różnych niedobitków, którzy mogli wytoczyć się z tego czy innego baru. No i ten zapach... robił swoje.
Japonia!
Jerzy Ciszewski
Jeden z pierwszych PR-owców w Polsce. Maluje, pisze, wraca do Japonii.
Z pracowni
GoldRush8
90 × 90 cm · 4 000 zł
Dalej na linii Japonia
Rodzina jaskółek na dworcu kolejowym w Narita
Gniazdo jaskółek pod sufitem dworca w Naricie, którego nikt nie usuwa, jako punkt wyjścia do opowieści o stosunku Japończyków do przyrody.
Yamanote Line - główny krwiobieg komunikacyjny w Tokio
Jak działa zielona Yamanote Line, kolejowa obwodnica Tokio, i jak z jej pomocą dojechać z Shinjuku do Skytree.
Kot z Shinjuku
Elektroniczny kot na bilbordach przy wschodnim wejściu na dworzec Shinjuku, na którego występy przechodnie czekają między reklamami.
Komentarze
Nikt jeszcze nie skomentował tego wpisu. Pierwszy komentarz może być Twój.

Napisz komentarz