Przejdź do treści

Windsurfing, fotografia i Prasonisi

Rodos

Windsurfing, fotografia i Prasonisi

Jerzy Ciszewski14 sierpnia 2023 · 2 min czytania

Fotografia oraz żagle - na początku w postaci łódek regatowych, a później windsurfingu są obecne w moim życiu praktycznie od początku tegoż.

Jeśli chodzi o fotografię, moje działania sięgają czasów czarno-białych filmów HL, produkowanych przez firmę Foton na warszawskiej Woli. O uczeniu się manualnego nastawiania światła, przysłony, czułości filmów, o ostrości nie wspominając. Gdzieś na początku ruski zenit, później średni format w postaci Pentacona SIX TL.

Windsurfing pamiętam, gdy bomy były aluminiowe bez żadnej owijki. Linki trapezowe, pasy trapezowe, footstrapy nie zostały jeszcze wymyślone. I wszyscy ci, którzy (w naszym przypadku) starali się wejść w ślizg, na wodach Zalewu Zegrzyńskiego, przy pomocy deski wyprodukowanej w Augustowie, oceniani byli jako kompletni wariaci. To były lata osiemdziesiąte i dziewięćdziesiąte. Końcówka komuny, delikatny zarys czasów wolności, cokolwiek byśmy na ten temat dziś nie uważali.

Teraz wszystko jest nowoczesne, dostępne, można powiedzieć - społecznie wymagalne. Dotyczy to również wszelkiego rodzaju desek windsurfingowych, kitów, skrzydeł

Lata temu, circa połowa lat dziewięćdziesiątych. Szutrowa droga z Kattavii do Prasonisi, knajpa u Luisa, nasze wspólne wyjazdy na deskę. W tamtych latach nie było jeszcze wypożyczalni, trzeba było targać z Polski własny sprzęt. Wyobraźcie sobie te wielkie pokrowce na deski, maszt, żagle i bomy. Dziesiątki kilogramów na grzbiecie. Wtedy w Grecji nie było jeszcze waluty euro - nie ma co gadać, wszystko było dużo tańsze i w miarę osiągalne.

Po dłuższej przerwie, drobne kilkanaście lat, trafiłem do Prasonisi na Rhodos, do którego kiedyś przyjeżdżałem popływać na desce po cztery/pięć razy w roku. Na dobrą sprawę wszystko jest to samo - nie do końca, ale powiedzmy, że tak jest.

Nie pływałem, bo mam kontuzję ręki, moja córka pływała pod okiem instruktorów z bazy „Wind4Fun”, zawiadywanej przez Młodego (choć on nie jest już taki młody jak był kiedyś; ale nie ma co się czepiać - ja też już nie wyglądam i nie jestem młody). Na szczęście dla siebie i świata robiłem zdjęcia. Miałem i mam z tego - podczas oglądania ich - niezłą radochę. Tak jak kiedyś = voila!

fot. Jerzy Ciszewski
fot. Jerzy Ciszewski
fot. Jerzy Ciszewski
fot. Jerzy Ciszewski
fot. Jerzy Ciszewski
fot. Jerzy Ciszewski
fot. Jerzy Ciszewski
fot. Jerzy Ciszewski
fot. Jerzy Ciszewski
fot. Jerzy Ciszewski
fot. Jerzy Ciszewski

fot. Jerzy Ciszewski

fot. Jerzy Ciszewski
fot. Jerzy Ciszewski
fot. Jerzy Ciszewski
Autor Jerzy Ciszewski Jerzy Ciszewski Jeden z pierwszych PR-owców w Polsce. Maluje, pisze, wraca do Japonii. Z pracowni #lostcity #lostcity 130 × 100 cm · 10 000 zł

Dalej na linii Podróże

Komentarze

Nikt jeszcze nie skomentował tego wpisu. Pierwszy komentarz może być Twój.

Napisz komentarz