Przejdź do treści

Osobiście - mam siebie za słabego szachistę

Osobiście - mam siebie za słabego szachistę

Jerzy Ciszewski9 listopada 2025 · 4 min czytania

Linia Życie Teraz, wpis 15 z 19Szachy

Tytułem wstępu: Nie mam zielonego pojęcia, jak to się stało, że moje szachy z dzieciństwa doturlały się ze mną do tak leciwego wieku - rok produkcji tych szachów wyprodukowanych przez Spółdzielnię Pracy „Jedność” w Cieszynie to 1963 rok.

W czasie gry w szachy mam huśtawkę różnorakich nastrojów. Bije ze mnie: ambicja, neurotyczność, podwyższone emocje, widzenie tunelowe, możliwość przypadkowej porażki; wyciągam nieprawidłowe wnioski i często w nich się zaplątuję. Zamykam się na kawałku strategii kolejnych posunięć, ignorując rzeczywistość. Mam ewidentne braki w kalkulacji, co zrobi rywal za trzy, pięć ruchów. Wydaje mi się, że mam zaraz jedno niby genialne posunięcie, a tu fanga w nos. Jakieś proste schematy otwarć, wbite jak małpie w łeb i tępe jak ruska dzida. Środek partii to u mnie woda destylowana; czasami coś tam błysnę w końcówce. No i tak to leci.

Generalnie za pomocą aplikacji https://www.chess.com/home gram partie 10-minutowe, czyli szybkie, z ludźmi z całego świata. Nigdy nie wiem, kto jest po drugiej stronie. Czy jest to jakiś genialny dziesięciolatek z Indii, który rozwali mnie w góra pięć ruchów, czy też emeryt z Włoch, który popija sobie winko i kończy dzień partyjką z jakimś frajerem - mister „You never know”.

Będąc dzieckiem, grałem w szachy, nie pamiętam, skąd to się wzięło. Gdy miałem circa z dziesięć lat, zwiódł mnie jeden mały sukces.

Wygrałem partię szachów ze znajomym rodziny, który należał do związku szachowego i był jakimś mistrzem województwa mazowieckiego. Pamiętam tę scenę jak przez mgłę. Z mojej perspektywy, wyglądało to tak, że ten starszy człowiek nie bardzo wiedział, co ma powiedzieć; z mojej, że nie zrobiło to na mnie żadnego wrażenia.

Lata mijały, zawodowo i prywatnie robiłem milion różnych rzeczy, oprócz gry w szachy, bo nie było czasu, i nie było z kim grać, a może też nie chciało mi się tego robić. Choć zawsze miałem gdzieś z boczku głowy szachy.

Podczas gry, moim największym dla mnie zagrożeniem jest mój hetman albo inaczej mówiąc królówka. Zwał jak zwał - w każdym razie jest to najsilniejsza figura na planszy, która w sprzyjających okolicznościach, prawie sama jest w stanie rozstrzygnąć losy partii.

Często się zdarza, że tracę hetmana w jakiejś dupiastej, durnej sytuacji. Bo najczęściej byłem włączony na tryb widzenia tunelowego, jakim los obdarzał moją euforię, że jedną nogą jestem już w kurniczku z tłustą gąską. Wtedy biegnę tym hetmanem do przodu na pałę... nagle okazuje się, że stoję przed publicznością bez gaci. Bo jakiś kurduplowaty pionek lub goniec eliminuje mojego przystojnego, silnego, dumnego władcę szachownicy. Wtedy jest wkurw, a rozgoryczenie na samego siebie osiąga wysoki poziom.

Nie wiem, czy z punktu widzenia szachowych mistrzów jest to dobra taktyka, czy nie. W czasie gry od razu dążę do wymiany tej figury. Klaruje mi to sytuację na planszy. Czyści głowę i pozwala nowym okiem spojrzeć na sytuację taktyczną i strategiczną. Nie oznacza to oczywiście, że wygram daną partię, ale zauważyłem, że statystycznie w jakimś stopniu zwiększa to ilość moich zwycięstw.

Takie posunięcie służy również mojej ocenie człowieka, z którym gram. Z tego proste wnioski. Jeśli pójdzie na wymianę = gram z przećwiczonym gościem, który tak jak ja podejmuje ryzyko, albo gram ze słabszym od siebie szachistą, który nie ma patentu, co zrobić w takiej sytuacji. Czyli mamy sytuację 50% do 50%. Zrobiłem dobrze albo źle, bo nie przyuważyłem jakiejś kombinacji.

Jeśli on odstawi nogę (wycofa hetmana na inne pole)? Może to być tchórz, który nie wyobraża sobie sytuacji, że na początku partii może stracić swoje najważniejsze aktywo. Może być niezły cwaniak, który tym samym założył mi pętlę na szyję, czyli 50% do 50%.

Szybkość odpowiedzi na mój ruch również ma znaczenie, szczególnie w szybkich partiach, gdzie liczy się każda sekunda. Jeśli mój oponent długo kmini, cały czas zerkam na zegar, ile sekund bądź minut daje mi forów. Im dłużej kmini, tym mój optymizm wzrasta.

Szachy obdzierają człowieka ze skóry. Dobierają się do układu nerwowego i do mózgu; do istoty życia.

Wydaje ci się, że (za klasykiem) „prawda jest tam, gdzie leży, a nie tam, gdzie, często wydaje ci się, lub chciałbyś - aby leżała”.

Jeżeli będziesz w stanie to zrozumieć - gra w szachy zawiera prawdę o mnie, o Tobie. Szachy mówią ci - kim jesteś? Mówią - kim chcesz być? Mówią - kim nie jesteś. Mówią - kim nigdy nie będziesz.

... tak, tak dzięki szachom można się zmieniać: wyostrzać, utwardzać, poszerzać widzenie, dodać życiu więcej logiki, skupienia, zaciętości. Być może po to właśnie szachy zostały wymyślone... kto to może wiedzieć

p.s. Nie mam pojęcia, jak moje szachy z dzieciństwa przetrwały ze mną do dziś. Jak widać poniżej - białe są nieźle przekoszone życiem.

Autor Jerzy Ciszewski Jerzy Ciszewski Jeden z pierwszych PR-owców w Polsce. Maluje, pisze, wraca do Japonii. Z pracowni #crazyfishes #crazyfishes 60 × 60 cm · 2 000 zł

Dalej na linii Życie

Komentarze

Nikt jeszcze nie skomentował tego wpisu. Pierwszy komentarz może być Twój.

Napisz komentarz