Kakunodate - samurajski duch. Są takie momenty w życiu, gdzie trzeba wszystko rzucić na jedną szalę

Jechałem z miasta Akita.

Któregoś dnia udałem się tam, aby w ich jakoby mateczniku, tam zobaczyć, czy po ulicach chodzą psy tej rasy. Okazało się, że nie łażą. Jedynego psa Akita zobaczyłem na dworcu w postaci dużej (chyba plastikowej) figury i tyle było w temacie psów. Co miałem nie zobaczyć, nie zobaczyłem ...

Jechałem Shinkansenem w kierunku Tokio. Pociąg zatrzymał się na małej stacji, kątem oka zobaczyłem duży baner reklamujący tę miejscowość jako „Małe Kioto i jednocześnie miasteczko samurajów”. Niewiele myśląc, złapałem walizę i w ostatniej chwili wyskoczyłem na peron. Skoro jest to małe Kioto i samuraje w jednym - należy zorientować się na miejscu, w czym rzecz. Niedaleko dworca był mały skromny hotelik, gdzie wziąłem pokój. Zostawiłem graty i ruszyłem na „miasto”.

Cytując klasyka „W Kakunodate. Tu się po japońsku oddycha”.

Małe miasteczko, z główną aleją, gdzie stoją historyczne domostwa, zamieszkane kiedyś przez samurajów. Powstało w okresie Edo około 1620 roku, gdy ród Satake, panujący w Akicie, ustanowił w tym miejscu zamek i samurajską dzielnicę. Na szczęście do dziś jest zachowany plan urbanistyczny w Japonii, typowy dla miast zamkowych, czyli rezydencje samurajskie leżące na północy, a mieszczańskie na południu.

Oczywiście, japońska hierarchiczność znajdowała odzwierciedlenie w wielkości budowli i położeniu domostw. Domostwa samurajów (buke yashiki, dosł. „rezydencje wojowników”). Niektóre były rezydencjami, inne prostymi, skromnymi domostwami. Jednak w każdym przypadku dominowała prostota i elegancja, które odzwierciedlały samurajską surowość i życiową dyscyplinę.

W okresie Edo powstawały całe dzielnice samurajskie o prostych ulicach i ogrodzonych działkach. Również wnętrza były precyzyjnie rozplanowane.

Wyżsi rangą samuraje mieszkali najbliżej zamku, siedziby daimyo; niżsi - dalej, na obrzeżach miasta zamkowego (jōkamachi). Mury i ogrodzenia zrobione były z gliny, kamieni, drewna. Płytkie rowy, których zadaniem było symboliczne odseparowanie samuraja od prostych ludzi. Zresztą - kastowość do dziś obowiązuje w Japonii. Nie widać jej na „ulicy”, ale cały czas funkcjonuje.

Materiały użyte do budowy to drewno w postaci sosny, cedru, cyprysu. Przesuwne ściany, co pozwala elastycznie dzielić przestrzeń domu. Podłogi z tatami, pokazujące miejsce w hierarchii pomieszczeń, jak również funkcję danego pomieszczenia. Dachy - albo dachówka albo strzecha.

Zresztą cedr odgrywał bardzo dużą rolę w Japonii, ale o tym przy innej okazji ...

Czy warto zawinąć do Kakunodate? Oczywiście, że warto, ta miejscowość to perełka japońskiej historii, ich ducha, dumy i duszy. Kwintesencja japońszczyzny.